2011

TRAPPISTENTOER


Dag 11: donderdag 23 september 2011 - Hergnies-Kortrijk


Het ontbijt in de B&B is 'volledig' en meer dan genoeg voor randonneurs die vandaag maar 73 kilometer moeten fietsen. Het traject is heuvelig met tientallen 'bergen' van, ocharme, maximaal 25 hoogtemeters. Het zijn er wel veertig tot ons doel en ongeveer middenin bevindt zich de Kluisberg. Die puist is wel 140 meter hoog maar gelukkig kunnen we de laatste 20 meter schrappen aangezien we de toren met herberg rechts laten liggen.

Het traject loopt grofweg pal noord tot in Kortrijk waar we geboekt hebben in de B&B 'Bloemenweelde'. Kanalen hebben we gisteren genoeg gezien dus laten we ons het kanaal Kortrijk - Bossuit wijselijk aan de neus voorbijgaan.

De trip verloopt zonder noemenswaardige gebeurtenissen en alhoewel er volop landschapswisselingen zijn is het over het algemeen een saaie dag. Geen vergissingen met tientallen hoogtemeters in het rood, geen ellenlange beklimmingen, geen panorama's om de vingers af te likken, geen kunstwerken die met open mond gadegeslagen worden, ... Gewoon een trip door het platte land, enkele heuvels, af en toe een dorp, een hoopje bomen, een autosnelweg, een treinspoor en heel veel velden.

Ter hoogte van het gehucht Mont-de-l'Enclus (we bevinden ons aan de zuidzijde van de Taalgrens) krijgen we een eerste glimp van de Kluisberg.

De Kluisberg is de meest linkse heuveltop van een heuvelketen die zich 30 kilometer ver uitstrek naar het oosten tot in Geraardsbergen.

Deze keten scheidt grofweg Vlaanderen en Wallonië en is welbekend bij wielertoeristen voor zijn grote verscheidenheid aan nijdige hellingen.

Na een betrekkelijk votte klim tot de top houden we halt aan het terras van de herberg 'Aux Acacias'. De afdaling wenkt maar Michel heeft nog een paar 'cartouches' in aanbieding. 'Kunnen we niet hoger?' klinkt het uit zijn mond. Uit zijn wijd opengespreide ogen zie ik dat hij schrikt van zijn eigen vraag. Tien dagen heeft het geduurd om Michel om te toveren tot een 'adrenalinejunkie'! Rasechte randonneurs zijn van nature verslaafd aan uitdagingen die het lichaam op de rand brengen van totale uitputting. Bergen zijn geschapen om bedwongen te worden. Liefst na een urenlang gevecht waarbij iedere spiervezel schreeuwt om de kwelling te eindigen maar waar de geest blijft doorgaan tot de zenuwen de bevelen van de hersenen niet meer kunnen doorgeven door een verstoord mineralenevenwicht in de weefsels.

Als de top bereikt is wordt dan met wanhoop rondgekeken of er geen plaatsje is waar de grond zich een morzeltje hoger bevindt. Met spijt maar fier op de prestatie wordt de daling dan ingezet.


 

Hier kunnen we echter hoger tot aan de in onbruik geraakte uitkijktoren die tijdens de godsdiensttwisten in de 16e eeuw gediend zou hebben als schuilplaats voor de Bosgeuzen. Ook dit 'bultje' wordt bedwongen. Proficiat Michel, je bent nu officieel een 'inspanningsjunkie'.

Terwijl we genieten van een frisdrank in de uitspanning 'de Toren' wordt ik gebeld door de uitbaatster van B&B 'Bloemenweelde'. Onze reservatie voor deze avond wordt afgezegd en we worden doorgestuurd naar een andere B&B in Heule. Deze B&B ligt verder, is duurder maar vooral de koele mededeling van schrapping van een reservatie die sinds januari aangevraagd was en in juli (!) bevestigd is een koude douche. Geen enkele reden wordt opgegeven en ook later mochten we geen antwoord krijgen op onze vragen. Ronduit beschamend gedrag van een uitbater.

 

We passen de trip aan naar de nieuwe bestemming wat een vijftal bijkomende kilometers betekent. Niet onoverkomelijk, ergerlijk is wel dat we nu dwars door Kortrijk moeten fietsen, een vrij stresserende bedoening om met de zwaar beladen fietsen onze plaats af te dwingen tussen de honderden uitgelaten scholieren die het verkeersregelement iedere 12 seconden herschrijven.

Als we aankomen bij de B&B blijkt de eigenaar nog niet aanwezig. We plaatsen de fietsen op de oprijlaan naar de schuur achteraan de woning en bezichtigen de nabije omgeving waarbij de tuin die versierd is met onderdelen van zerken en gedenkmonumenten uitgebreid aandacht krijgt. De eigenaar heeft een voorliefde voor cherubijnen, engeltjes, gedenkplaten, enz. die hij op diverse begraafplaatsen (legaal) kan bemachtigen. De tuin vaart er wel bij en gelukkig beschikt de inrichter over voldoende goede smaak om het soms lugubere kantje van zijn hobby weg te moffelen.

Als we onze kamer te zien krijgen blijkt het eveneens een zeer smaakvolle ruimte te zijn met veel aandacht voor een 'intieme' beleving voor een holebi-koppel. Gelukkig blijkt een bijzetbed uitkomst te bieden want ook na elf etmalen met elkaar opgescheept te zitten heeft onze hetero-aard nog geen deuk opgelopen.

Het ontbreekt ons aan niks en deze kersverse B&B heeft alles om te slagen (één jaar later is hij jammer genoeg al opgedoekt).

De uitbater geeft ons een gouden tip om onze buik te vullen. Restaurant 't Rusteel op wandelafstand is een aanrader met vele stippen. De gerechten zijn zeer lekker en ondanks de vele andere gasten is de bediening zeer persoonlijk. De brede keur aan bieren in het etablissement maakt de rest van onze TT'11 bijna overbodig: praktisch alle trappisten zijn verkrijgbaar maar gelukkig ontbreekt de West-Vleterentrappist op de lijst dus we toeren morgen lustig verder.

Morgenvroeg staat de abdij van Mont-de-Cats (FRA) op het programma en als klap op de vuurpijl: de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren. De apotheose wenkt!

Geproefde bieren vandaag:


  • Geen trappisten vandaag