2011

TRAPPISTENTOER


Dag 04: donderdag 16 september 2011 - Leopoldsburg naar Hoei


Opstaan, wassen, ontbijten, fiets klaarmaken, het wordt routine. De pijnlijke achterzijde van ons lichaam daargelaten. Om 0900hr zitten we op het zadel.

Op het einde van de rit van vandaag wacht ons de Muur van Hoei. Wielrenners kennen deze helling maar al te goed als de scherprechter van de wedstrijd “De Waalse Pijl”. Vermoedelijk zullen we iets trager naar boven rijden dan de spurters.

Aan de Spekbrug (Herk-de-Stad) ligt een pas doodgereden marter. Doodjammer dat het dier op een nochtans verkeersarme straat aan zijn einde kwam. Foto's publiceren van een doodgereden dier vind ik luguber dus hier moet je het stellen met jouw verbeeldingsvermogen.

In Nieuwerkerken klaart het gezicht van Michel op tot een kamerbrede grijns: we doorkruisen een veld met kemp. Een variëteit van Cannabis Sativa waartoe ook marihuana behoort. Kemp heeft echter geen enkele hallucinerende eigenschappen zodat de opklaring maar van tijdelijke aard is. Om de pijn te bedwingen in het achterwerk had het wel van pas gekomen.

Kris kras doorkruisen we de streek en in Dormaal vinden we het tijd om ons lunchpakket te verorberen. Naast het kerkhof vinden we een rustige plek met wat bankjes waar we in alle rust en wat regendruppels kunnen genieten van de boterham met salami.

Tot hier waren de ritten vrij “slap”, t.t.z. zonder hellingen. In Landen verandert het landschap van vlak naar heuvelig. Hier begint ook de RAVeL 127. Spoorlijn 127 werd na een bouw van 11 jaar op 22 november 1875 geopend door de spoorwegmaatschappij “Hesbaye-Condroz”. In 1900 werd de lijn overgenomen door de Belgische Staatsspoorwegen. De lijn was 33,6 kilometer lang en verbond Landen met Statte bij Hoei.

Op 29 september 1963 werd het reizigersvervoer opgeheven en enkele maanden later werd ook het baanvak Landen – Hannut (Hannuit in het Nederlands) buiten dienst gesteld. Op 15 oktober 1981 volgde het baanvak Hannut – Moha. De rails bleven echter nog liggen tot 1992 omwille van het strategisch belang. In 1992 werden de sporen dan toch opgebroken om een ondergrondse hoogspanningsleiding aan te leggen tussen Tihange en Avernas voor de voeding van de HSL tussen Leuven en Ans. Nadien werd de bedding vanaf de Waalse grens tot Huccorgne omgevormd tot een RAVeL, het Waalse fietsnetwerk.

Voorlopig bestaat de bedding op Vlaamse bodem nog uit een grond- en grasbodem, maar de plannen om een geasfalteerd fietspad aan te leggen zijn er wel. De aankondiging staat al kenbaar gemaakt op verschillende aanplakborden vlakbij de bedding.
Deze volledig verkeersvrije fietsroute is zeer aangenaam rijden ondanks de dolomietachtige ondergrond. Treinen hebben een beperkte mogelijkheid om hellingen te nemen waardoor de maximum stijgingsgraad een matige 3% bedraagt, wel gedurende 12 kilometer.

Enkel een afvalproduct van een hond verstoort de sfeer. Liever een lekke band dan zo’n stinkend, plakkerig, vettig stuk drol aan het achterwiel.

In Statte, aan de rivier de Maas, moeten we de spoorweg kruisen. Uitvoerige werken hinderen onze vlotte doorgang maar na enkele honderden meters kunnen we terug de draad opnemen. Hoei ligt achter de hoek en voor we het goed doorhebben staan we te turen naar de Citadel. Militaire gebouwen hebben in eerste plaats een gevechts- of afradingsfunctie waardoor ze heel rudimentair overkomen. Deze is niet anders: een lelijke mastodont zonder franje maar juist daardoor heel imposant.

Eerst inkopen doen en dan zullen we even dit varkentje wassen.

De Muur van Hoei wordt geslecht in een handomdraai (lees: stampend, zwetend, puffend, hijgend en bijna vloekend naar boven trekken). Het zijn de laatste meters en in de gereserveerde kamer van de B&B "La Ferme du Château d'Ahin" staat ons een opgedekt bed te wachten.

Ontvangst door de eigenaar is droog, het lijkt wel dat de B&B gerund wordt enkel en alleen voor financiële redenen. Nochtans is de kasteelboerderij een fantastisch mooi gebouw dat middeleeuwse nostalgie uitademt. De inspanningen van de eigenaar om dit gebouw te renoveren zijn indrukwekkend en geslaagd. Geen overdaad maar alles vormt een mooi geheel.

Het park in Engelse landschappelijke stijl (20 ha) rond het kasteel, werd door prins de Looz Corswarem in 1840 aangelegd. Men heeft er mooie uitzichten op de stad Hoei en haar collegiale kerk. Het park bestaat uit golvende graspartijen, wandelwegen, bosjes, weiden en een bosgedeelte.

Het interieur van de kasteelhoeve is zeker zo mooi en duidelijk met zorg gekozen.

De verbruikte calorieën moeten nu eerst aangevuld worden. Om te souperen besluiten we te voet tot aan de Maas te gaan naar Ristorante San Marino, een tripje van een half uur. Bij terugkomst in de B&B beslis ik mijn La Trappe Quadrupel Oakaged Batch 7 te offeren voor het goede doel: DORST! Michel en ik zijn het eens: dit is een bier zijn reputatie waardig, een gebrande, eiken achtergrond en een ondertoon van whiskey. Dit is een Koninklijk bier!

Nu nog een goede nachtrust en alles draait perfect. Het "Zandmannetje" mag wel vervangen worden door de "Achterwerkenfee" die ons voorzichtig met haar staf een gloednieuw gietijzeren zitvlak tovert.

Geproefde bieren vandaag:


  • La Trappe Quadrupel Oakaged Batch 7 (10,0% alcohol)

Bekijk hier de rit in detail op Komoot